อย่าตกเป็นเหยื่อของความสุข ที่สุกไหม้

0
5018

เหยื่อของความสุข ที่สุกไหม้ (โดย ท่านพุทธทาสภิกขุ)

สุข…เกิดจากความลุ่มหลงทางเนื้อหนังหรือวัตถุนั้น…….

หาใช่ความสุขเย็นไม่…ที่แท้เป็นแต่ความสุกไหม้…

เป็นมายา เพราะเผาลนเจ้าของ…

ยิ่งปรารถนาให้ประณีตลึกซึ้งสูงสุดกันมากยิ่งขึ้นเพียงใด…

ก็ยิ่งทำให้เกิดการตกเป็นทาสของวัตถุ…

จนมีการกระทบกระทั่ง เบียดเบียนกันมากขึ้นเป็นเงาตามตัว

อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลย…

ส่วนความสุขทางใจนั้น ยิ่งต่างคนต่างตั้งหน้าแสวงหาให้

ประณีตลึกซึ่งสูงสุดมากยิ่งขึ้นเพียงใด

ก็ยิ่งมีแต่จะทำให้ไม่ข้องแวะกับการเบียดเบียนกันและกันมากยิ่งขึ้น

…ทั้งนี้เป็นเพราะยิ่งไม่ข้องแวะกับวัตถุ อันเป็นเหยื่อของโลกมากยิ่งขึ้นนั่นเอง

เมื่อพลโลกไม่เมาในเหยื่อโลก หรือถึงกับไม่กินเหยื่อโลกแล้ว

อะไรจะเป็นวัตถุแห่งการแย่งชิงกัน

อะไรจะเป็นบ่อเกิดของการเบียดเบียน เพราะบัดนี้เหยื่อ…

อันถือว่าเป็นของหวานอร่อยนั้น ได้กลายเป็นของปฏิกูลดัง

เช่นอุจจาระไปหมดสิ้นแล้ว…